ความหิวโหย สอนคนให้ถ่อมตัวต่อโลก การพลัดพราก สอนคนให้ถ่อมตนต่อรัก วันดี กริชอนันต์
	หัวใจของการแข่งขัน ไม่ใช่ชัยชนะ การได้แสดงออกในสิ่งที่ตัวเองรัก ถือเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว สลา คุณวุฒิ
	...ที่ชาติอ่อนแอเนี่ย เพราะว่าชาติไทยไม่มี 'กองทัพวัฒนธรรมของประชาชน' ไม่มีพื้นที่ ไม่มีเวลา ให้กับกองทัพวัฒนธรรมของประชาชน มีแต่กองทัพธุรกิจ ซึ่งเป็นเรื่องของผลประโยชน์ของการทำมาค้าขาย เอาพื้นที่ เอาเวลาไปหมด รัฐบาล...จะเป็นตัวแทนของพรรคใดก็ช่าง ควรที่จะหาพื้นที่ให้กองทัพวัฒนธรรมของประชาชนได้แสดงงาน ไม่ว่าจะเป็นสื่อวิทยุ สื่อทีวี วิสา คัญทัพ
	คนเขียนเพลงก็ต้องพยายามเขียนให้คนฟังเขารับได้ง่าย นักเขียนก็ต้องพยายามให้คนอ่านเขารู้เรื่อง คือผมมองว่าพวกทำเพลง หรือเขียนหนังสือ หรือพวกวาดรูป เป็นอาชีพที่สบายเมื่อเทียบกับคนทั่วไปนะ คุณไม่ได้เหงื่อไหลไคลย้อยแบบกรรมกร แบบชาวนา อาชีพคุณเป็นงานเบามากเลยนะ แล้วทำไมคุณยังผลักภาระการรับความคิดยากๆ ของคุณไปให้พวกเขาอีก คุณย่อยเสียให้เสร็จไม่ได้หรือ ผมก็ทำงานใช้ความคิด แต่ผมยังเห็นว่ามันเบากว่าชาวนามากเลย พงษ์สิทธิ์ คำภีร์
	คุณเชื่อเถอะว่า ตราบใดที่รัฐบาลชุดทุนนิยมยังอยู่ เราไม่มีทางจะได้อยู่ดีกินดี ถ้าอำนาจรัฐไม่ได้อยู่ในมือเรา ก็ยังจะต้องเป็นอยู่อย่างนี้ การที่ผู้นำชาวนาถูกลอบยิง เพราะการเคลื่อนไหวเรียกร้องไปขัดผลประโยชน์กับเจ้าของที่ดิน เรื่องค่าเช่านา เรื่องที่นา เกี่ยวกับการเงิน แต่ผมก็ต้องสู้ ผมไำม่ได้หวาดกลัวเลย เรื่องความตายถ้าเราไม่สู้ก็ตาย เราจะไม่ยอมถอยอีกแล้ว อินถา ศรีบุญเรือง
	ฉันได้จากโลกนี้ไปแล้วโดยไม่เสียใจ เพราะฉันได้อุทิศชีวิตของฉันให้กับบางสิ่งที่เป็นประโยชน์ ในฐานะเป็นผู้รับใช้ที่ต่ำต้อยในงานศิลปของฉัน ชีวิตนั้นสั้น....แต่ศิลปะยืนยาว ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี
	การเชื่อมต่อระหว่างมิติของปัจเจกสู่มิติทางสังคม นับว่าเป็นกุญแจดอกสำคัญของการผสมผสาน สมดุลย์แห่งศิลปะการดำเนินชีวิตกับวิถีที่ไหลไปตามห้วงกาลเวลา จิตใจที่หลุดพ้นพันธนาการข้อร้อยรัด ที่นำไปสู่การดำเนินชีวิตที่มีคุณค่า บำเพ็ญประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ พิทักษ์ โตนวุธ
	15 ปีที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ 'อุ้มผาง' เพียงพอสำหรับการทำให้จิตวิญญาณของฉันผูกพันอยู่กับธรรมชาติจนแยกไม่ออก อบอุ่นอยู่ในอ้อมกอดของขุนเขา สุขุมอยู่ใต้ร่มเงาของแมกไม้ เยือกเย็นอยู่กับสายน้ำ ทะเลหมอก และดอกเสี้ยว ฉันจึงไม่ต้องการสิ่งใดมากไปกว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อ 'ให้' อยู่อย่างสันโดดและสมถะ สมพงศ์ หมื่นจิตต์ (ครูซัน)
	...ฉันคือหิ่งห้อย ฉันจะเรืองแสงในยามที่ทุกสิ่งมืดมิด ฉันจะบินว่อนฉวัดเฉวียน เฝ้าดูความเป็นไปของสรรพสิ่งอย่างเงียบสงบ ฉันจะมีอุเบกขา ในสิ่งที่พบเห็น จะไม่ยินดีหรือยินร้าย ต่อทุกข์โศกหรือรื่นรมย์ ฉันภาวนาขอให้ผู้คนที่ทนทุกข์ และตัวฉันได้หลุดพ้นจากโซ่ตรวนของกิเลส และเคราะห์กรรม ฉันภาวนาให้พ่อแม่ พี่น้องของฉัน หลานของฉัน ...เป็นเช่นหิ่งห้อย เรืองแสงร่วมกันบนหนทางธรรม ฉันจะร่วมกับหิ่งห้อยนับล้านล้าน ทอแสง สร้างขวัญ ขึ้นแทนหมู่ดาว คราเมื่อพระอาทิตย์ส่องแสงพราว หิ่งห้อยน้อยค่อยจากจร... วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์
	ผมเชื่อว่าถ้าจะพูดถึงเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516, 6 ตุลาคม 2519 และพฤษภาคม 2535 จะมีแม่นับแสนๆ คนที่เป็นคนจนแต่กัดฟันอบรมเลี้ยงดูลูกๆ ของท่านให้เป็นคนรักความก้าวหน้า และรับผิดชอบต่อสังคม มีบทบาทที่ให้เกิดเหตุการณ์เหล่านั้นขึ้นมา ผมมักจะเตือนรุ่นน้องๆ เสมอให้มองทะลุเปลือกและพิธีกรรมไปสู่จุดย่อยๆ ที่อยู่รายรอบ ให้ฟังเสียงจากคนนิรนามที่ก้าวเข้ามามีส่วนสร้างในจุดเล็กๆ และเดินจากไปอย่างทรนง อ.ธีรยุทธ บุญมี

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |